ΑΞΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Βαρύγδουπη λέξη με πάρα πολλές προεκτάσεις και ακόμη περισσότερες ερμηνείες από οποιονδήποτε τη χρησιμοποιεί για οποιονδήποτε λόγο. Πάντα χρησιμοποιούνταν ως μέσο πίεσης στους εργαζόμενους με τη διπλή σημασία του μαστιγίου από τη μια και του καρότου από την άλλη του «όποιος πηδήξει πιο ψηλά θα κερδίσει το σαλάμι».

 

Ξεκινώντας από την αρχή ότι οι συνθήκες διαμορφώνουν τους ανθρώπους υποστηρίζουμε ότι ο κάθε εργαζόμενος είναι δημιουργικός και παραγωγικός τη στιγμή που οι υπάρχουσες συνθήκες το επιτρέπουν. Και είναι γνωστό σε όλους τι συνθήκες επικρατούν στις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι επίσης γνωστό ότι το προϊόν της εργασίας είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς, επομένως η απομόνωση κάθε εργαζομένου προκειμένου να «αξιολογηθεί» η παραγωγικότητά του στερείται σοβαρότητας πράγμα που φανερώνει τις δεύτερες σκέψεις που κυριαρχούν στην αξιολόγηση.

 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…

Υπηρεσίες που λειτουργούν με λιγότερο από το απαραίτητο προσωπικό, καλούνται να είναι αποδοτικές.

Υπηρεσίες που στεγάζονται σε άθλια κτίρια με υλικοτεχνική υποδομή του περασμένου αιώνα, καλούνται να είναι αποδοτικοί.

Εργαζόμενοι με αποδοχές στο όριο της φτώχειας καλούνται να είναι αποδοτικοί και να πληρώνουν οι ίδιοι για την όποια επιμόρφωσή τους.

Παρόλο που οι νέες τάσεις για την υποδομή και το εργασιακό περιβάλλον προβλέπουν μέχρι και παιδικούς σταθμούς για τα παιδιά των εργαζομένων, παρόλο που έχουν γραφτεί κεφάλαια ολόκληρα για τα ζητήματα επιμόρφωσης, αποδοχών, συνθηκών εργασίας, οι «σοφοί» πήγαν κατευθείαν στο τελευταίο κεφάλαιο αυτό της αξιολόγησης.

 

… ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Η αξιολόγηση δεν είναι ένα απλό μεταρρυθμιστικό μέτρο που κάποια στιγμή θα «έρθει» και θα «μάθουμε να ζούμε με αυτή», όπως και με τόσα άλλα. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη μέτρο για το δημόσιο που μέσα στη γενική ακαταστασία και ανοργανωσιά του θα καταντήσει απλή γραφειοκρατική διαδικασία, ένας ατέλειωτος σωρός χαρτιών και αξιολογικών εκθέσεων όπου «αλλού θα είναι ο παπάς και αλλού τα ράσα του», ο «ένας θα βλογάει τον άλλο» στο … λίκνο της «δημοσιοϋπαλληλικής θαλπωρής».

Στη σημερινή περίοδο όπου τα πάντα πούλιουνται και αγοράζονται, όπου τα πάντα μετρώνται με βάση το κέρδος και την αποδοτικότητα, όπου η εκπαίδευση και η υγεία γίνονται εμπόρευμα, όπως ο καφές και τα καλλυντικά, η αξιολόγηση περνάει από τον παραδοσιακό ρόλο του τυπικού κοινωνικού ελέγχου των στον εξορθολογισμό του συστήματος, στη δημιουργία ενός ασφυκτικού πλαισίου λειτουργίας των υπηρεσιών. Το «πέρασμα» και η «επιβολή» της θα αλλάξουν δραματικά όλες τις πτυχές: από την εργασιακή σχέση των υπαλλήλων (μονιμότητα), μέχρι το κλίμα που θα βιώνει καθημερινά ο εργαζόμενος στο χώρο εργασίας και τις σχέσεις με τους συναδέλφους του. Άλλωστε η διαφοροποίηση των κριτηρίων της αξιολόγησης σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες, παγιώνει την ιεραρχική διαστρωμάτωση μεταξύ συναδέρφων, χωρίζοντάς τους σε επιπλέον ομάδες (άριστους. μέτριους, ανίκανους). Η «Αξιολόγηση» αποσκοπεί στο να δημιουργήσει τον τύπο του φοβισμένου εργαζόμενου απέναντι στην εκάστοτε πολιτική εξουσία (που θα διορίζει την Κεντρική Επιτροπή Αξιολόγησης και τους Επιθεωρητές) και στους προϊσταμένους του. Η αξιολόγηση πνίγει τη δημοκρατία, στραγγαλίζει την όποια ελευθερία έχουν οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς τους, τη δυνατότητα να αναπτυχθεί ένας άλλος «λόγος», να οργανωθούν συλλογικές αντιστάσεις.

 

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΤΟΠΙΟ

Σύμφωνα με την έκθεση αξιολόγησης τα προβλήματα του Δημόσιου Τομέα και των υπηρεσιών του, παρουσιάζονται ως προβλήματα που οφείλονται στους εργαζόμενους στο Δημόσιο και την εργασιακή τους συμπεριφορά. Μετατίθεται έτσι η ευθύνη από την πολιτική ηγεσία των σ’ αυτούς που είναι εκτελεστικά όργανα των αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην τους. Μέσα από αμφίβολες διαδικασίες κρίσεων, όπου ο υποκειμενισμός του εκάστοτε προϊσταμένου ή αξιολογητή ερμηνεύει κατά το δοκούν τα κριτήρια που θεσπίζονται, μεταθέτει και αυτός (γιατί όχι άλλωστε) τις ευθύνες του στους υφισταμένους του. Με άλλα λόγια η παραγωγικότητα της εργασίας δεν πρόκειται να αυξηθεί, αλλά θα αυξηθεί το αλληλοκάρφωμα και οι ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ συναδέλφων.

 

Η ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Η αυτοαξιολόγηση, μετά από τα παραπάνω, είναι απλά ο ευτελισμός και η ειρωνεία της δημοκρατίας. Στην διαδικασία αυτή που αποτελεί θεσμοποίηση του αυταρχισμού και της αυθαιρεσίας στη δημόσια διοίκηση, η αυτοαξιολόγηση δεν έχει καμιά άλλη αξία παρά σαν κακοφτιαγμένη άσκηση αυτογνωσίας. Από αυτό το εθελοντικό αυτοφακέλωμα όμως κανένα καλό δεν πρόκειται να βγει. Αντίθετα ενώ δεν είμαστε με κανένα τρόπο συμμέτοχοι των αποφάσεων που λαμβάνονται στο δημόσιο, θέλουν να μας καταστήσουν ενόχους στα αρνητικά του.

 

Το σκηνικό που διαμορφώνει ο τελευταίος νόμος για τη Δημόσια Διοίκηση επιβεβαιώνει ότι τα στελέχη, ανεξαρτήτως χρώματος της κυβέρνησης, είναι ιμάντες μεταφοράς της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής και αποτελούν έναν μηχανισμό επιβολής, ελέγχου και αξιολόγησης, που αναπαράγει και επιβάλλει τις αντιδραστικές κυβερνητικές επιλογές.

Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη αξιολόγηση διατρέχει όλο το νόμο για τη Δημ. Διοίκηση, ενώ ταυτόχρονα είναι η λέξη που χρησιμοποιούν όλο και πιο συχνά στις συνεντεύξεις τους οι Υπουργοί και άλλα κυβερνητικά στελέχη της κυβέρνησης. «Αξιολόγηση παντού», είναι το σλόγκαν της κ. Γιαννάκου… η αξιολόγηση ήταν η μαγική λέξη και της προηγούμενης κυβέρνησης.

 

ΑΞΙΟΛΟΓΗΘΗΚΑΝ;

·   Τι «Έκθεση Αξιολόγησης» θα συντάσσανε οι τελικοί μας προϊστάμενοι, υπουργοί της Κυβέρνησης και ο Πρωθυπουργός, και πως θα «αυτοαξιολογούσαν» το έργο τους;

·   Τι βαθμό θα έβαζε π.χ. ο Τσιτουρίδης με τα δομημένα ομόλογα, ή ο υπόδικος Βουλγαράκης με τις απαγωγές των Πακιστανών;

·   Τι βαθμό θα έβαζε άραγε ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Κεδίκογλου στον εαυτό του σαν δικαστικού, με τις άδικες αποφάσεις για τους συμβασιούχους ή σαν πατέρας με τον τόσο «εργατικό» υιό του;

·   Τι βαθμό θα έπαιρνε ο Πολύδωρας για την καταστολή;

·   Τι βαθμό θα έπαιρνε άραγε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αν θεωρήσει κανείς τις προεκλογικές εξαγγελίες του σαν στόχους που έθεσε για την κυβέρνησή του;

 

 

…Πιστεύουμε ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχει μεγάλος αδελφός και η ζωή δεν είναι τηλεπαιχνίδι. Για τον λόγο αυτό οι εργαζόμενοι, πρώτα απ’ όλους έχουν δικαίωμα να συμμετέχουν και να καθορίζουν τα ζητήματα που τους αφορούν. Η «αξιολόγηση» είναι μια ακόμη προσπάθεια κατακερματισμού, ατομικοποίησης και χαφιεδοποίησης των ανθρώπων που εργάζονται, παράγουν και αγωνίζονται μαζί.

Συγκρουόμαστε με την πολιτική αυτή που συνολικά αμφισβητεί δικαιώματα, ανάγκες και κατακτήσεις. Διαφωνούμε  με όλη τη φιλοσοφία της έκθεσης αξιολόγησς που στοχεύει στη διαμόρφωση ενός μοντέλου καταπίεσης, επιβολής, πειθάρχησης και ελέγχου. Από την άποψη αυτή, το ποιος και πως επιλέγεται στη θέση του στελέχους, είναι στενά συνδεδεμένο με την πολιτική που θα υπηρετήσει.

Προτάσσουμε μια συνολικά διαφορετική αντίληψη απέναντι στα ιεραρχικά μοντέλα διοίκησης και το ρόλο τους, έτσι ώστε να αποτινάσουν το ρόλο του διεκπεραιωτή των εντολών και των ειλημμένων αποφάσεων.

 

 

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΕΕ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s